Architekt Ib Kofod-Larsen (1921-2003) odniósł sukces w latach 50. i 60., kiedy duński design rozkwitał na całym świecie. Duża część jego obszernego katalogu mebli została zaprojektowana z myślą o rynkach zagranicznych i produkowana za granicą. Pracował głównie dla amerykańskich, szwedzkich, brytyjskich i niemieckich firm meblowych, co być może jest powodem, dla którego jego meble niesłusznie stały się bardziej znane międzynarodowo niż w jego ojczystej Danii. Ib Kofod-Larsen był częścią nurtu znanego jako Danish Modern, lecz działał nieco w cieniu Kaare Klinta, Hansa J. Wegnera, Børge Mogensena, Arne Jacobsena, Finna Juhla i Nanny Ditzel. Dziś określa się go jako jedno z najbardziej niedocenianych – ale jednocześnie najciekawszych – nazwisk na scenie duńskiego designu oraz jako jeden z największych umysłów projektowych, jakie kiedykolwiek miał kraj. „Jego meble są wyrafinowane i dobrze proporcjonalne, z pięknymi sylwetkami oraz rzeźbiarskimi, organicznymi liniami i krzywiznami.” Choć sam czuł się rzemieślnikiem – nie posługując się akademickim podejściem do projektowania mebli – w jego projektach kryje się coś poetyckiego i artystycznego. Delikatne linie, wizualna lekkość, graficzna czystość oraz wolna, artystyczna ekspresja to cechy jego twórczości. Był purystą, człowiekiem detali. Na pierwszy rzut oka jego meble mogą wydawać się proste, ale przy bliższym przyjrzeniu okazuje się, że są pełne drobiazgowych detali. Są innowacyjne i graniczą z inżynierią – rysował, rzeźbił, tworzył prototypy, brał udział w produkcji i uczestniczył w całym procesie, aż po każdy test i premierę. Był kreatywnym projektantem, być może jednym z największych projektantów w złotej erze duńskiego designu. Podchodził do mebli w sposób innowacyjny – nie tylko w kontekście samych produktów, ale również sposobów myślenia o nich. Przede wszystkim miał wyjątkowe zrozumienie materiałów oraz oko do potencjału drewna i jakości surowców, które wykorzystywał. Często pracował z różnymi rodzajami drewna – głównie teką i palisandrem, w połączeniu z prawdziwą skórą. Dla Kofod-Larsena najważniejsze było, aby meble sprawiały przyjemność – zarówno w dotyku, jak i podczas siedzenia. We wszystkich swoich krzesłach – The Penguin, The Seal oraz Elizabeth Lounge Chair – skupiał się na osobie, która miała w nich siedzieć.