

Punktem wyjścia dla kolekcji PARS jest Persepolis — przestrzeń, w której architektura nie znika wraz z upływem czasu, lecz kumuluje znaczenia.
Kamień nie jest tam tłem. Jest zapisem.
W PARS ta logika zostaje przeniesiona do wnętrza. Onyks, jako materiał o naturalnej strukturze i zmiennej translucencji, działa jak nośnik — nie tylko światła, ale i głębi. Każdy moduł ujawnia inny układ żył, inne napięcia, inne przejścia tonalne.
Światło nie oświetla powierzchni. Przenika ją i odsłania.
To subtelna, ale istotna różnica. Zamiast jednorodnego efektu otrzymujemy światło warstwowe — reagujące na materiał, zmieniające się wraz z jego strukturą i otoczeniem.
W efekcie PARS nie operuje kontrastem, lecz gradacją. Nie buduje punktów świetlnych, lecz atmosferę.
To podejście bliższe architekturze niż dekoracji. Światło nie jest dodatkiem do formy — staje się jej integralną częścią, równoważąc ciężar kamienia i wprowadzając element niematerialny.



Kolekcja została zaprojektowana jako system modułowy. Każdy element łączy się z kolejnym, tworząc układy o różnej skali i rytmie.
Możliwe konfiguracje obejmują:
Modułowość nie jest tu efektem formalnym. To narzędzie projektowe, które pozwala dopasować strukturę światła do proporcji przestrzeni.



Centralnym elementem PARS jest naturalny onyks — materiał, który nie tylko kształtuje formę, ale definiuje sposób pracy światła.
Każdy fragment kamienia posiada indywidualny układ żył, tonalność i stopień translucencji. W przeciwieństwie do szkła czy materiałów syntetycznych nie filtruje światła w sposób jednorodny. Reaguje na nie.
Światło nie zatrzymuje się na powierzchni. Przenika strukturę kamienia, ujawniając jej warstwowość i głębię.
Efekt:
Na tej bazie budowana jest forma.
Geometria kolekcji opiera się na powtarzalnym module, który wprowadza rytm i porządek. Metalowa konstrukcja stabilizuje kompozycję, nadając jej precyzję i kierunek. Onyks działa odwrotnie — rozprasza, zmiękcza, wprowadza nieregularność.
To napięcie między konstrukcją a materią definiuje charakter PARS.
Powstaje forma, która nie jest ani czysto techniczna, ani dekoracyjna. Funkcjonuje jednocześnie jako źródło światła i obiekt przestrzenny — bliski rzeźbie, ale zakorzeniony w użytkowości.


PARS pracuje zarówno w skali mikro, jak i makro.
W mniejszych wnętrzach działa jako pojedynczy akcent — nad stołem, w strefie wejścia, przy ścianie.
W architekturze o większej skali staje się systemem — prowadzi linię światła przez przestrzeń, definiuje jej podziały i kierunki.
To rozwiązanie szczególnie czytelne w:


Rodzina PARS obejmuje kilka typologii:
Każdy wariant opiera się na tym samym języku projektowym, ale odpowiada na inną funkcję przestrzenną.
check_circle
check_circle